Bij de release ontving Frank over het algemeen positieve recensies van de meeste muziekcritici en verdiende Winehouse verschillende onderscheidingen, waaronder een Ivor Novello Award. Van het album zijn meer dan een miljoen exemplaren verkocht in het Verenigd Koninkrijk en het is drievoudig platina gecertificeerd door de British Phonographic Industry (BPI).

Nadat ze met de gitaar van haar broer had gespeeld, kocht Winehouse haar eigen gitaar toen ze 15 was en begon een jaar later muziek te schrijven. Kort daarna begon ze te werken voor de kost, waaronder ooit als entertainmentjournalist voor het World Entertainment News Network, naast het zingen met de lokale groep de Bolsha Band. [^5][6] In juli 2000 werd ze de aanbevolen vrouwelijke vocaliste bij het National Youth Jazz Orchestra; haar invloeden waren onder meer Sarah Vaughan en Dinah Washington,^[7] de laatste naar wie ze thuis al luisterde. ^[1]

Winehouse’s beste vriendin, soulzanger Tyler James, stuurde haar demotape naar een artiesten- en repertoiremanager (A&R). ^[1] Winehouse tekende in 2002 bij Simon Fuller’s 19 Management en kreeg £ 250 per week betaald tegen toekomstige inkomsten. ^[8] Terwijl ze werd ontwikkeld door de beheermaatschappij, werd ze bewaard als een geheim van de opname-industrie,^[9] hoewel ze een regelmatige jazzstandaardzangeres was in de Cobden Club. ^[8] Haar toekomstige A&R-vertegenwoordiger bij Island Records, Darcus Beese, hoorde bij toeval van haar toen de manager van The Lewinson Brothers hem enkele producties van zijn klanten liet zien, met Winehouse als belangrijkste zanger. Toen hij vroeg wie de zanger was, zei de manager dat hij dat niet mocht zeggen. Nadat hij had besloten dat hij haar wilde contracteren, duurde het enkele maanden van rondvragen voor Beese om uiteindelijk te ontdekken wie de zangeres was. Winehouse had echter al een aantal nummers opgenomen en tekende tegen die tijd een publicatiedeal met EMI. Via deze platenuitgevers vormde ze een werkrelatie met producer Salaam Remi. ^[9]

Beese stelde Winehouse voor aan zijn baas, Nick Gatfield, en het hoofd van het eiland deelde zijn enthousiasme om haar te contracteren. Winehouse werd getekend bij Island, omdat de rivaliserende interesse in Winehouse begon op te bouwen met vertegenwoordigers van EMI en Virgin die stappen begonnen te zetten. Beese vertelde HitQuarters dat hij voelde dat de reden achter de opwinding, over een artiest die voor die tijd een atypische popster was, te wijten was aan een terugslag tegen reality-tv-muziekshows, waaronder een publiek dat hongerde naar fris, echt jong talent. ^[9]

In een interview met The Observer in 2004 uitte Winehouse zijn ontevredenheid over het album en verklaarde: